Ποιά νομίζεις πως είσαι;

Αντώνης Ρέμος

Στίχοι: Γιώργος Θεοφάνους
Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους

Πώς μπορεί ο έρωτας ν' αντέξει
Να στηθεί στο άδικο μπροστά
Πώς μπορεί το "γεια" απλά μια λέξη
Τόσο να πονά

Δεν μιλάω γι' αυτά που μας χωρίζουν
όσα μας ενώνουν σαν γυαλί
Την καρδιά μου χίλια κομμάτια σκίζουν
όμως μια στιγμή

Ποια νομίζεις πως είσαι
Με ποιο δικαίωμα τώρα απόψε όλα τ' αρνείσαι
Και μου ζητάς να φύγω από μπροστά σου, για στάσου
Ούτε σε νοιάζει ούτε ρωτάς τι θέλω εγώ
Ποια νομίζεις πως είσαι
Με ποιο δικαίωμα λες απλά
"την πόρτα μου κλείσε"
Και μου ζητάς να φύγω απ' τη ζωή σου, ντροπή σου
Εγώ σ' αγάπησα πιο πάνω απ' το θεό

Πώς μπορείς έτσι να πικράνεις
Τώρα εμένα τι άλλο να σου πω
Βρήκες φαίνεται άνθρωπο και κάνεις
όμως ως εδώ

Ποια νομίζεις πως είσαι
Με ποιο δικαίωμα τώρα απόψε όλα τ' αρνείσαι
Και μου ζητάς να φύγω από μπροστά σου, για στάσου
Ούτε σε νοιάζει ούτε ρωτάς τι θέλω εγώ
Ποια νομίζεις πως είσαι
Με ποιο δικαίωμα λες απλά
"την πόρτα μου κλείσε"
Και μου ζητάς να φύγω απ' τη ζωή σου, ντροπή σου
Εγώ σ' αγάπησα πιο πάνω απ' το θεό

Ποια νομίζεις πως είσαι
Με ποιο δικαίωμα τώρα απόψε όλα τ' αρνείσαι
Και μου ζητάς να φύγω από μπροστά σου, για στάσου
Ούτε σε νοιάζει ούτε ρωτάς τι θέλω εγώ
Ποια νομίζεις πως είσαι
Με ποιο δικαίωμα λες απλά
"την πόρτα μου κλείσε"
Και μου ζητάς να φύγω απ' τη ζωή σου, ντροπή σου
Εγώ σ' αγάπησα πιο πάνω απ' το θεό

 

Как может любовь выдержать.
Предстать перед несправедливостью.
Как может "прощай", простое слово,
Так ранить.

Не говорю, про то, что нас разлучило,
сколько нас соединяло, как стекло
мое сердце разбилось на тысячу осколков,
но минуточку!

Кем ты себя возомнила?
По какому праву сегодня вечером ты все отвергла,
и меня просишь уйти от тебя, подожди-ка.
Ни беспокоясь, ни спрашивая, что хочу я.
Кем ты себя возомнила?
По какому праву говоришь просто
"закрой мою дверь"
и меня просишь уйти из твоей жизни, стыдись!
Я тебя любил больше бога.

Как можешь ты так огорчить
сейчас, меня, что тебе сказать.
Нашла человека (дурака) и ведешь себя так,
но с этим покончено.

Кем ты себя возомнила?
По какому праву сегодня вечером ты все отвергла,
и меня просишь уйти от тебя, подожди-ка.
Ни беспокоясь, ни спрашивая, что хочу я.
Кем ты себя возомнила?
По какому праву говоришь просто
"закрой мою дверь"
и меня просишь уйти из твоей жизни, стыдись!
Я тебя любил больше бога.

Кем ты себя возомнила?
По какому праву сегодня вечером ты все отвергла,
и меня просишь уйти от тебя, подожди-ка.
Ни беспокоясь, ни спрашивая, что хочу я.
Кем ты себя возомнила?
По какому праву говоришь просто
"закрой мою дверь"
и меня просишь уйти из твоей жизни, стыдись!
Я тебя любил больше бога.

Перевод: Нина Назлидис

 

Еще переводы песен Адониса Ремоса:

Μπορεί να βγω

 Η νύχτα δυο κομμάτια 

Μια αναπνοή

 Τέρμα η ιστορία 

Νύχτες μοναξιάς

Οι Αγγελοι

Σ' αγαπώ...

Μη φύγεις

Συγγνώμη..

Θα 'πρεπε

Κι είχα τόσα να σου πω

 

 

Ντροπή Σου

Αντώνης Ρέμος

Στίχοι:Ναταλία Γερμανού
Μουσική:Κυριάκος Παπαδόπουλος

Τι με κοιτάζεις
φύγε λοιπόν και μη διστάζεις
αυτά που νιώθω εγώ
εσύ δε λογαριάζεις
φύγε λοιπόν και μη διστάζεις

Ντροπή σου
που δεν κατάλαβες ποτέ τι σου `χω δώσει
που άφησες έτσι μιαν αγάπη να τελειώσει
για τη ψευτιά και για την άδεια τη ψυχή σου
ντροπή σου

Ντροπή σου
που έχεις το θράσος να με βλέπεις μες στα μάτια
εσύ που έκανες τον έρωτα κομμάτια
σ' ένα σταυρό εσύ με κάρφωσες θυμήσου
ντροπή σου

Μη με αγγίζεις
φύγε λοιπόν και μη γυρίζεις
μπορεί να χάνω εγώ
μα ούτε εσύ κερδίζεις
φύγε λοιπόν
και μη γυρίζεις

Что ты смотришь на меня,
уходи, наконец, и не сомневайся,
то, что чувствую я,
ты не принимаешь в расчет,
уходи, наконец, и не сомневайся.

Стыдись!,
что не поймешь никогда, что я тебе дал,
что оставляешь так закончиться любви,
обманом и пустой твоей душой.
Стыдись!

Стыдись!
что имеешь смелость смотреть мне в глаза,
ты, что любовь разбила на осколки,
на кресте ты меня распяла, вспомни!
Стыдись!

Не дотрагивайся до меня,
уходи и не возвращайся,
может, потеряю я,
но и ты не выиграешь,
уходи, наконец,
и не возвращайся.

Перевод: Нина Назлидис