Читаем на греческом и русском языках:

ΤΑ 3 ΜΙΚΡΑ ΔΕΝΤΡΑ (ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)…«Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή»

 

Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε: «Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!»

Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. «Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!»

Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στη κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. «Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να γίνω τόσο ψηλό που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο.»

Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν.

Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε.

«Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!», είπε το πρώτο δέντρο…

Ο δεύτερο ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. «Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!» σκέφτηκε εκείνο, «Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!»…

Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε «Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει». Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο…

Το πρώτο δέντρο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο.

Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δε φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι’ αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παραήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη.

Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. «Τι έγινε;» αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο, «Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να στέκομαι στην κορφή του βουνού και να δείχνω τον Θεό…».

Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους.

Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. «Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια», ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. «Αυτή η φάτνη είναι όμορφη», είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου…

Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ’ το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια μες στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: «Ησύχασε..!». Η καταιγίδα σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης…

Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ’ το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν τον Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο…

-----

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε, επειδή δεν γίνατε αυτό που θέλατε, απλά παραμείνετε στη θέση σας και νιώστε ευτυχισμένοι, γιατί κάποιος, κάπου αλλού ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει…

Μια συλλογή ιστοριών που αποτελεί φωτισμένη υπενθύμιση στον καθένα μας ότι κάθε φορά που δειλιάζουμε, κάθε φορά που διστάζουμε, κάθε φορά που δεν πιστεύουμε στον εαυτό και τις ικανότητές μας, προσβάλλουμε τον ίδιο τον Δημιουργό μας.

 

Από το βιβλίο του Άκη Αγγελάκη, «Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή», Εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

 

Притча о трех деревьях.

Давным-давно на вершине горы выросли три деревца. Стоя под лучами палящего солнца, слушая шум ветра, прилетавшего из далекой заморской страны, они мечтали, как обычно мечтают дети.
Первое деревце, глядя на звезды, что сияли на небе, точно алмазы, сказало: «Я хочу, чтобы из меня сделали красивый сундук и наполнили его сокровищами!»

Второе деревце очень любило слушать шум прибоя. И, глядя на речку, весело бежавшую по веселым камушкам, сказало: «Я хотело бы стать самым прекрасным на свете парусником, плавать по морям и служить могущественному царю!»

Третье деревце посмотрело на шумный город и на людей, которые суетливо бегали по своим важным делам, и сказало: «А я бы хотело остаться на этой вершине, но вырасти таким высоким, чтобы люди, глядя на меня, видели небеса и вспоминали о Боге!»

Прошло много лет, деревья выросли и однажды на вершину горы поднялись три дровосека. Первые два дерева обрадовались. Одно подумало: «Скорей бы меня срубили и сделали из меня красивый, богато украшенный сундук!» Другое сказало себе: «Когда меня срубят, я буду бороздить великое море, я буду самым могучим кораблем для самого могучего царя!» И только третье упало духом: «Если меня срубят, то люди перестанут смотреть в небеса!..»

Под ударами топоров все три дерева упали на землю. Первое оказалось в мастерской плотника. «Сейчас из меня сделают сундук! – обрадовалось оно. – И я буду хранить алмазы, золото и серебро!» Но плотник выполнял заказы бедных людей, у которых нет драгоценностей, и поэтому сундуки им были не нужны. И он превратил дерево в кормушку для скота. Ее поставили в хлеву и наполнили душистым сеном.

Второе дерево оказалось на корабельной верфи. «Сейчас из меня сделают огромный корабль!» – обрадовалось оно. Но тоже ошиблось. Дерево распилили на тонкие доски и смастерили из них простую рыбацкую лодку. Лодку продали рыбакам, которые ловили рыбу в местном озере, и скоро вся она пропахла рыбой.

Третье дерево тоже было разочаровано. Его распилили на брусья и сложили в штабель на складе. «Неужели мое призвание в том, чтобы пылиться на полках?» – думало оно.

Много дней и ночей миновало с той поры. Три дерева почти и не вспоминали о своих мечтах. И вот однажды… 

В одну из ночей свет золотой звезды осиял первое дерево. Это случилось, когда молодая женщина положила своего новорожденного Младенца в кормушку для скота. «Жаль, что я не могу сделать для него колыбельку», – прошептал Ее муж. Но Мать сжала его руку и улыбнулась, потому что дерево светилось золотым светом и, казалось, согревало Младенца. «Эти ясли прекрасней любой колыбели», – сказала Она. В этот миг дерево узнало, что в яслях пребывает величайшее Сокровище, самое великое и самое прекрасное на всем белом свете.

Прошло тридцать лет. Усталый Путник вместе со Своими друзьями вошел в лодку. Он уснул, потому что шел, не останавливаясь, много дней. И так и продолжал спать, когда началась страшная буря! Гремел гром, сверкали молнии, и второе дерево едва удерживалось от того, чтобы не развалиться. «Надо остановить бурю, – думало оно, – иначе все мои пассажиры погибнут!» И тут проснулся Путник. Он простер Свою руку и сказал всего два слова: «Умолкни, перестань!» И буря послушалась Его. Она улеглась так же быстро, как и началась. И тогда второе дерево догадалось, что везет Царя всей Вселенной!

Прошло еще немного времени, и настал черед третьего дерева. Однажды брусья, нарезанные из него, вытащили из штабеля и сколотили вместе две перекладины. Дерево старалось быть легким, когда его нес на Себе Человек. А потом… Потом оно содрогалось и беззвучно кричало… Но после Воскресения третье дерево узнало, что смерть Человека, умершего на нем, стала источником вечной жизни всех людей.

-----

Так Божия любовь исполнила желания всех трех деревьев!
Она сделала первое дерево прекрасным, потому что в чудесную звездную ночь оно стало колыбелью Спасителя мира.
Она сделала второе дерево могучим, потому что в сильную бурю оно послужило Царю всей Вселенной!
И каждый раз, когда люди думают о третьем дереве, они вспоминают о Боге. Потому что третье дерево стало символом спасения…

 

 

 

 

Греческий
язык
каждый день